Op zoek naar inspiratie?
Welkom op de blog van Studio Movement! Hier deel ik waardevolle inzichten, praktische tips en inspirerende verhalen over leren, werk en organisatieontwikkeling. Ontdek hoe we strategische doelen concreet maken, inclusief werken bevorderen en jouw team in beweging krijgen.
Dit is mijn visie op leren, wat is de jouwe?
Iedere organisatie investeert in leren. Er worden trainingen gevolgd, studiedagen georganiseerd en ontwikkeltrajecten gestart. Er wordt tijd en geld vrijgemaakt, vaak met de beste intenties. En toch zie ik regelmatig dat leren los komt te staan van waar het eigenlijk om zou moeten draaien: de beweging die een organisatie wil maken.
Voor mij begint leren niet bij een training, maar bij een ambitie. Wat willen we realiseren? Wat moet er anders gaan werken? Waar willen we over een jaar staan? Pas wanneer die vragen helder zijn, krijgt leren betekenis. Zonder richting wordt leren vrijblijvend, en vrijblijvendheid leidt zelden tot echte verandering.
Ik zie leren als beweging. Niet als een activiteit op de agenda, maar als een proces waarin denken verschuift, gedrag verandert en samenwerking zich ontwikkelt. Als er in de praktijk niets verandert, is er eigenlijk niet geleerd. Dan hebben we informatie gedeeld, maar geen beweging gecreëerd. En juist die beweging is waar het om gaat.
Daarom verbind ik leren altijd aan doelen. Niet omdat alles meetbaar moet zijn, maar omdat mensen richting nodig hebben. Richting geeft focus, en focus geeft rust. Grote jaarambities kunnen zwaar voelen en abstract blijven hangen. Door ze op te delen in overzichtelijke periodes, ontstaat ruimte om concreet te maken wat er nú toe doet. Wat pakken we dit kwartaal op? Wat laten we liggen? Waar sturen we op bij? Dat ritme helpt om leren onderdeel te maken van het dagelijkse werk, in plaats van iets wat ernaast plaatsvindt.
Ik geloof ook dat leren eigenaarschap vraagt. Een trainer kan begeleiden en een methodiek kan structuur bieden, maar de echte verandering ontstaat pas wanneer mensen zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat ze anders willen doen. Daarom ontwikkel ik producten en programma’s die teams zélf kunnen gebruiken. Tools die helpen om gesprekken te voeren, keuzes te maken en actie te ondernemen. Niet afhankelijk van een externe expert, maar ondersteund in het nemen van eigen regie.
Een visie op leren is wat mij betreft onmisbaar, omdat het richting geeft aan al die keuzes. Zonder visie worden interventies losse acties, ontstaat versnippering en voelt ontwikkeling als iets extra’s bovenop het werk. Met een heldere visie ontstaat samenhang. Dan wordt leren geen kostenpost, maar een manier om ambities daadwerkelijk te realiseren. Dan wordt het geen project, maar een manier van werken.
Dit is hoe ik naar leren kijk: als beweging met richting, ondersteund door ritme en gedragen door eigenaarschap. Het is geen doel op zich, maar een middel om te groeien als team en als organisatie.
En ik ben oprecht benieuwd: wat is jullie visie op leren? Waar draagt het bij aan wat jullie willen bereiken? En klopt dat met hoe jullie het nu hebben ingericht?
Daarover ga ik graag in gesprek.
Van visie naar concrete resultaten
Het behalen van gestelde doelen vereist meer dan alleen een goed plan. Het vraagt om een heldere strategie, effectieve sturing en een gemotiveerd team. Wij bieden handvatten om je strategische doelen gedurende het jaar te bewaken, bij te sturen en je team succesvol in beweging te krijgen. Leer hoe je ambities omzet in tastbare successen.
Inclusiviteit: Wat is het en hoe bereik je het?
Inclusiviteit is een woord dat we makkelijk gebruiken. Het staat in beleidsstukken, in jaarplannen en op websites. Maar zodra je vraagt wat het in de praktijk betekent, wordt het vaak stil. Of het blijft abstract.
Voor mij is inclusiviteit nooit een abstract begrip geweest. Het is iets wat je ziet gebeuren. Of niet.
In mijn jaren bij Samen Top heb ik van dichtbij ervaren wat het betekent om mensen écht mee te laten doen. Niet als doelgroep. Niet als project. Maar als volwaardige collega, werknemer of deelnemer. Inclusiviteit gaat voor mij niet over systemen of regels, maar over houding, keuzes en dagelijkse praktijk.
Inclusiviteit begint bij anders kijken
Inclusiviteit begint bij de vraag: wie zien we eigenlijk?
Zien we vooral wat iemand niet kan? Of kijken we naar talent, motivatie en potentie? Ik heb werkgevers gesproken die in eerste instantie vooral risico’s zagen. En ik heb dezelfde werkgevers zien veranderen zodra ze iemand in hun team opnamen en ontdekten wat er wél mogelijk was.
Inclusiviteit vraagt dat je je aannames durft te onderzoeken. Dat je je afvraagt: voor wie is dit systeem eigenlijk gemaakt? En wie valt er buiten zonder dat we het doorhebben?
Dat vraagt moed. Want het betekent soms dat je je eigen routines moet bevragen.
Het is geen apart project
Wat ik heb geleerd, is dat inclusiviteit niet werkt als los initiatief. Het moet verweven zijn in hoe je organiseert, werft, begeleidt en samenwerkt. Als het een apart programma is, blijft het kwetsbaar. Zodra de aandacht verslapt, verdwijnt het weer naar de achtergrond.
Bij Samen Top koppelden we inclusiviteit altijd aan echte werkplekken en echte doelen. Niet als symbolische plek, maar als bijdrage aan de organisatie. Dat maakt het gelijkwaardig. Dan is iemand niet “erbij gezet”, maar onderdeel van het geheel.
Inclusiviteit vraagt structuur
Misschien klinkt dat tegenstrijdig, maar inclusiviteit vraagt juist om duidelijke kaders. Helderheid in verwachtingen. Goede begeleiding. Regelmatige reflectie. Niet alleen voor degene die instroomt, maar ook voor het team en de leidinggevende.
Ik heb gezien hoe belangrijk het is om ruimte te maken voor het gesprek. Wat gaat goed? Waar lopen we tegenaan? Wat hebben we nodig? Inclusiviteit ontstaat niet vanzelf, het groeit in interactie.
En daar zit ook mijn overtuiging vanuit leren en ontwikkelen: als je wilt dat inclusiviteit duurzaam wordt, moet je het koppelen aan hoe mensen leren en samenwerken. Het vraagt om bewustwording, maar ook om praktische handvatten.
Het is geen liefdadigheid
Wat mij altijd heeft geraakt, is hoe snel inclusiviteit soms wordt neergezet als iets sympathieks. Alsof het vooral gaat om iets goeds doen voor een ander.
Maar echte inclusiviteit is geen liefdadigheid. Het is een erkenning dat organisaties sterker worden als er ruimte is voor verschillende perspectieven, achtergronden en talenten. Het vraagt dat we systemen aanpassen, in plaats van mensen passend maken voor systemen die niet voor hen ontworpen zijn.
Dat betekent soms dat je functies anders inricht, taken herverdeelt of begeleiding anders organiseert. Dat vraagt creativiteit en doorzettingsvermogen. Maar de winst is groot: meer betrokkenheid, meer diversiteit in denken en een organisatie die beter aansluit bij de samenleving waarin zij opereert.
Hoe bereik je het dan?
Er is geen stappenplan dat overal werkt. Maar wat ik heb geleerd, is dat het begint bij intentie én actie.
- Maak expliciet waarom inclusiviteit belangrijk is voor jullie organisatie.
- Onderzoek waar mensen nu buiten de boot vallen.
- Organiseer het gesprek in teams.
- Zorg voor begeleiding en duidelijke verwachtingen.
- En blijf reflecteren en bijsturen.
Inclusiviteit is geen eindpunt. Het is een beweging. Een voortdurende keuze om ruimte te maken, te luisteren en aan te passen.
Voor mij is dat waar leren en inclusiviteit elkaar raken. Je kunt geen inclusieve organisatie bouwen zonder te leren. Zonder je blik te verruimen. Zonder nieuwe manieren van samenwerken te oefenen.
Inclusiviteit vraagt dus niet alleen beleid, maar ontwikkeling. Van mensen, van teams en van organisaties.
En ik ben benieuwd: hoe kijken jullie naar inclusiviteit? Is het een waarde op papier, of een praktijk die je elke dag opnieuw vormgeeft?
Daarover ga ik graag in gesprek met jou en je team.